Reny van der Kamp werkt aan een onderzoekend essay over SDG 12. Vanuit het ontwerp-perspectief kijkt ze naar de gecompliceerde werkelijkheid van duurzame consumptie en productie: wat hebben we allemaal aan dingen om ons heen verzameld? Waar is dat eigenlijk van gemaakt en door wie?
Chipande
Een aantal jaren geleden publiceerde ik het boekje ‘Utensils’ waarin ik het complete huishouden van een familie in Malawi documenteerde. Het was een dun boekje, met 48 objecten erin. Buiten hun kleding, een tafel en 4 stoelen was het alles wat ze hadden. Een van de objecten was een handgemaakte houten lepel, een chipande, waarmee nsima wordt opgeschept, het lokale maisgerecht van veel landen in zuidelijk Afrika. Een prachtige lepel, met zorg gemaakt door een houtbewerker uit het dorp.
“Kunnen we op een andere manier naar gewone objecten kijken zodat we er zorgvuldiger mee omgaan? “
Plastic puntenslijper
In hoofdstuk 7 van het essay over de SDGs vergelijk ik dat object, wat in grote armoede is gemaakt maar waar wij een grote schoonheid in zien, met een plastic puntenslijpertje in de vorm van een autootje. Een gadget, met een kostprijs van dertig cent en te bestellen vanaf 3000 exemplaren. Geproduceerd in China en te vinden over de hele wereld in grabbeltonnen, op kermissen, in speelgoedwinkels en prullenmanden. Ergens tussen deze twee objecten ligt de kern van het vraagstuk ‘verantwoord produceren en consumeren’.
“De papieren werkelijkheid van de Verenigde Naties in ons keukenkastje”
Reny van der Kamp houdt zich bezig met textielontwerp, social design en capacitybuilding.
Ik onderzoek in dit essay met een interdisciplinaire benadering hoe we SDG 12 kunnen toepassen in het dagelijks leven. De papieren werkelijkheid van de Verenigde Naties in ons keukenkastje, onze speelgoedmand en bureaulade. Kunnen we op een andere manier naar gewone objecten kijken zodat we er zorgvuldiger mee omgaan? Zou het schelen als we wisten wie het ding heeft gemaakt? Moeten we radicaal zeggen “stop making crap”, net als Alan Cochinov in zijn ‘1000 Words Manifesto’? Wie zou dat dan moeten bepalen? Dit essay is een zoektocht, en daarmee een uitnodiging aan ontwerpers, beleidsmakers en consumenten.
Wil je meer lezen over de zoektocht van Reny naar SDG 12? Volg haar dan via haar eigen website.